Mindblown: a blog about philosophy.

Ти си зрак кој го дишам, ти си сонце кое ме грее, ти си она што постои за моето лице да се смее.

Нема да плачам кога ќе заминеш со друг, нема да те молам да се вратиш, ќе бидам далеку кога ќе бидеш среќна и уште подалеку кога ќе почнеш да патиш.

Се посилно чуствувам како ми струиш по телото и поминуваш низ душава оставајќи неизбришливи траги, кои со секое отчукување на срцево ме подсеќаат дека постојам само за тебе.

Ти си светлост во далечина, тивок звук во тишина, мое јаве и мој сон, секој ден и секоја ноќ. Ти си ми се јас не можам без тебе.

Ако некогаш некого имам сакано, чувано, сонувано секоја вечер, носено во мислите, говорено вистина, шепотени слатки зборови на уво, тогаш тоа си била ТИ.

Дете, те сакам. Сега јас тебе те молам, не се сомневај во тоа, ангелче мало. И те сакам, најискрено, како и секогаш. Остани мое дете. Тебе те сакам.

Води ме низ ноќниот сон, сокриј ме ко зрно во дланка.Сакај ме како никогаш до сега. Биди мое сонце после облакот. Ти си мој живот, надеж и снага.

Само за тебе, утрово, пееја птиците. Само твоето име го изговараа рамнините. Само за тебе облаците пловат по небото. Само ТЕБЕ моето срце те повикува.

Секоја вечер те чекам и те барам во соновите. Ти не го слушаш гласот и песната што те повикува, не, не ми е страв кога ќе останам сам, зашто секогаш ќе остане страста што ќе лебди измеѓу нас.